بانوى اردی بهشت

(بدون عنوان)

بانوی اردی بهشت — Mon, 01 Nov 2010 10:28:19 GMT

این وبلاگ غیر فعال است

دیکتاتوری ناموس پدران من است

بانوی اردی بهشت — Tue, 13 Oct 2009 15:02:18 GMT

مانیفست)

باید بهاری در پی این دودها باشد

کـُنده ها را از سر راه من جمع کن

شاخه ها را هم

دست همه ی دوستانم را بگیر و ببر

دست همه ی قاب ها را هم

چاره ای نیست

جیبهایمان را خوب گشته ایم و

داروندارمان را روی سنگها ریخته ایم

یک مشت کلمه از یک مشت ِخالی، خالی تر است

یک مشت باروت هی
از پشت پای من تا پشت بوته ها می دود

می دوم

حالا نوبت من است

تا روبروی علفها برویَم

حالا

دستت را به من بده

باید تا پنج ثانیه دیگر گریه ات نگیرد

من قول داده ام

قرار است یک روز

کبریت را بکشم
.

باید بهاری در پی این دودها بیاید

از کرانه ها

آنگاه که انسانی در انتظار انسانی نباشد

و لا به لای پچ پچ طبیعی درختان

جایی برای تعجب دسته جمعی پرنده ها نماند

از کرانه ها

خرد و لجن مال برمیخیزیم

به پیله ها ایمان داشته باش

بر میخیزیم

دستت را به من بده

بلیط های پاره را روی ریلها بریز

بی چراغ و چمدان بیا

شاید این شهر

بی که شهردار مقتدرش بداند

بی که معتمدین و هیئت امنا بدانند

بی که همسایه ها خبر داشته باشند

شبهای بسیاری

سر در شبکه فاضلاب خود فرو کرده باشد و گریسته باشد

شاید این شهر

هر بار که در دریاچه مصنوعی بزرگش نگاه می کند

تصویر دهکده ای را ببیند

که یک روز

با خطوط راه آهن شمال ازدواج کردو
حالا دیگر

نام قدیم خیابان های خود را به یاد نمی آورد

همه چیز عوض شده است
همه چیز بزرگ میشود

تنها

شهرها و آدم های تنها

حق کوچک شدن ندارند

مهاجران)

این صدای خواهر دبستانی من است که هر روز عصر صدایم می کند پای تلویزیون

مهاجران اسم یک ساعت از زمان کودکی ام بود

من و خواهرم که با هم خوب نمیساختیم

اسم دعواهای بچه گی مان توی باغ و بالای درختها و زیر سایه ی دیوار شکم داده ی حیاط دماوند

اسم تجربه های شیرینمان از حیوانات فلک زده ی ریز و درشت توی حوض و زیر خاک و ..

زمان به خاطرات آدم هم خیانت میکند

مهاجران پشت قباله ی همه ی عروسک بازی های نصفه نیمه ی ناتمام ما بود

خب .. حالا دیگرفقط اسم یک کارتون است

مهاجران

ناقوس های کلیسایی که در خواب دیدم برای که به صدا در می آیند)

چه خوابی برایم دیده است؟

این خدای زنگی تو

که هی به خوابم می آرَدَت

وخود گوشه ی دیوارهای بلند می ایستد

و با انگشت پشت خمیده ام را نشانم می دهد

و پای شکسته ام را به رُخم می کشد

های و های ..

فرقی نمی کند

من باید بروم

و چمدانی را ببندم

که دریچه ی دنیای توست

وقتی ذغال داشته باشی اما شعار نداشته باشی)

دست خودم نیست

حرفهایی که می زنم

اینروزها

درستترش این است که اینروزها حرفهایی که می زنم دست خودم نیست

دارم زندگی می کنم مثلا،

با کسی حرف های احمقانه می زنم،

به حرفهای احمقانه کسی گوش می دهم،

با بچه ها به چیز احمقانه ای می خندیم،

برای این پسرکی که اعدام شد یک ساعت زار می زنم،

یا دارم فکر می کنم که روی دیوار پارک طالقانی حالا که هم ذغال دارم هم خلوت است چه باید بنویسم،

فرقی نمی کند

هر کاری که میکنم حواسم نیست

حواسم جای دیگری ست که نمی دانم دقیقآ کجاست

جای دیگری که مثل یک سیاهچاله است

خیلی مهم است

خیلی بزرگ است

و در قیاس با آن، این دنیا و بحث های بی پایان سیاسی اش

این دنیا و گره ها و بن بست های اعتقادی لعنتی اش

این دنیا و عذاب هایش که دارند روحم را می خورند

این دنیا و آدمهایش که هی دارند تلف می کنند و تلف می شوند

این دنیا و همه چیزش خیلی بی اهمیت و مجازی وحتی کوچک است

حواسم پی یک پوچی و بی معنایی بزرگ و حقیقی ست

که هی میچرخد و می چرخد و مرا به مرکز سیاهش می کشد

حالا یکی بیاید به مادر من بگوید این وسط آخر چه فرقی می کند امروز ناهار خورده باشم یا نه؟

شعر یا هر مزخرف دیگری که اسمش است)

من یک فکر تازه ام

مثل کـَک

از پاچه های دنیا بالا میروم

و با شُرّه های نفت

از میز ِ کارَت لیز میخورم پایین

تا نامه ات را قطع کرده باشم

از انتهای چرب بچه هایی

که تا مغز استخوان سیاه شده اند

و عمیقآ

به دسته ی خزندگان تعلق دارند

من یک فکر تازه ام

مثل گلوله ی مبتذلی

می چکم

در سر همبستر جدید بسترت

تا خلاصش کرده باشم

از شر ِ دنده هایی که از چپ ِ تو بلند می شدند

از چپ ِ تو می خوابیدند

از چپ ِ تو بلندتر شد

و دیگر چاره ای نبود

باید مبتذل می شدم

من یک فکر تازه ام

مثل یک مرد

خطر می کنی و خطورم را جلو می اندازی

در ذهدان کسی که از ذهنت گذشته است

که گذشته است

از زمان زایمان من

تعجیل کن

به ذهنت فشار بیاور

تا زائیده نشوم

با درد

با دهان باز دریاها

زمین، سری ست که به سوی تو فریاد می کشد

اما دستی برای پس زدنم ندارد

پس/می افتم

از پاچه های چرب پدری که

هیچ فکر تازه ای نداشت

تنها

به ذهنش فشار می آورد

و بعد

دستهایش را با آب فراوان می شست

من همیشه یک فکر تازه ام

و مدارکش هم

در خارج از وزارتخانه های جهان موجود است

دیکتاتوری ناموس پدران من است)

تسلیم که نمی شوم

توی جنگی که نیست سنگرهایی را که ندارم به دندان می کشم و زندگی ام را میکنم

حالا هر بار که در چشمهایم نگاه میکنی میتوانی چیزی بخوانی

مثلا

حال من خوب است مثل حال گل

حال گل در چنگ چنگیز مغول ..

من اعتراف میکنم پس هستم

بانوی اردی بهشت — Sat, 22 Aug 2009 16:14:33 GMT

مرد

معنی این کلمه را نمی فهمید

برای خودش سالها زندگی کرد

با سیگار و ناخنهای جویده

و پیاله ای توی چشمهای سیاهش

که می توانست تظاهرات خونینی به راه بیندازد

مردم بریزند توی کوچه ها

و بعد از سرازیری خیابان کنار رودخانه بغلتند سمت میدان شهر

کفاشی ها بسته باشد و بازار روسری ها باز باز

هی باد بیاید و توی این شلوغی لای پرچم ها و پارچه ها بپیچد

همه چیز از همه جا رو به آسمان بلند باشد

پرچم های کاغذی و فریادهای خش دار و سرشانه های مغرور

همه در پی هم هی بروند

و یک نفرایستاده باشد و از توی پیاده رو تماشایش کند

و آن یک نفر سالهاست که منم

افسوس

که معنی این کلمه را نمی فهمید

مرد

دیگر هیچ چیز رنگ و بوی سابق را ندارد

نه خرما و سبزی و شوله زرد های نذری

نه چادرهای سفید و ربنای عزیز و اذان

دکترت که بگوید روزه ممنوع حس میکنی از توی گردونه پرتت کرده اند بیرون

تا وقتی توی دل ماجرا باشی نمی فهمی

هی تب و تاب تشنگی و جزء های نخوانده و سفره افطار

هی تب و تاب هیچ و پوچ

یاد هشت نه سالگی ام می افتم

آخ که هشت نه سالگی آدم را نابود میکند

یاد حاجی آقای سپیدو ترو تمیزم که دیابت داشت با ریش های شانه کرده ی بلند و دست و پاهای فربه بلورو چشمهای روشنی که از پشت ذره بین یک جور دیگر بودند

همه چیز یک جور دیگر بود

مصحف و سجاده و تسبیحش که توی کمد است آنوقتها یک جور دیگر بود

همین قالیچه ی ابریشمی که انداخته ام توی اتاقم آنروزها که توی ایوان بود و پشتی بود و پشت به پشت حاجی آقا، یک جور دیگر بود

رنگ و بوی عجیب و عزیزی داشت

این گردونه دارد می چرخد و هر روز خیلی چیزها را پرت میکند بیرون

تو نفر قبلی بودی

3)
خدا را شکر که برای هر چیز دو جنس و دو رو و دو قطب آفرید

این افسردگی ما هم با همین دو قطب سرپا نگه مان داشته

هی می افتد روی دنده ی مثبت و گلویمان را و جیبمان را خالی میکند

هی می افتد روی دنده ی منفی و بسته ی قرصهایمان را

روی دنده ی منفی بودم که رفتیم کندلوس

یک روستایی وسط جنگلهای یک کوه بلند

شب توی ایوان رو به یک عالم کوه بزرگ سبز و صدای خنده های روباه ها و هوهوی باد، لای اشکهای بی اختیار و تلخ خودم خوابیدم

لای فکرهای سیاه "ازین به بعد" و "آخرش که چی" و "اصلا چرا به دنیا.. " و "تف بیاید به ذات هرچی .." و اینها

حالا بیا و خیال کن

صبح شده انگار که چشمهایت را باز میکنی و یک جور سفیدی عظیم میبینی که تا روی انگشتهای پاهایت آمده و روی همه چیز نشسته

کوری ساراماگو نیست

حتی سپیده ی صبح و نور شدید هم نیست

خیس است و سبک

تا توی گلوی آدم را میگیرد این مه

صورت نشسته می دوی توی باغ و ..

خیال کن!

روی همه ی تارعنکبوت ها دانه دانه شبنم نشسته باشد

روی سقف خانه ی همه ی حلزون ها را دستمال مرطوب کشیده باشند

دستمال خیلی مرطوب

روی دنده ی مثبت بودم وقتی نشستم روی سقف ماشین و با دخترها زدیم به جنگل های حیرت و زرشک دره

آدم دیگر به چشمهایش راضی نمیشود

هی لنز عوض میکند

هی تله را برمیداری و عقابها را نشانه میروی که شیرجه میروند توی دره ی روبرو

هی قارچهای زرد و قرمز را میبری زیر ماکروی لرزان از هیجانت

و دلت وایدترین لنز دنیا را میخواهد وقتی که می رسی به یک پهنه ی وسیع از درختهایی که دارند توی نور درخشان غروب به بدنهای کشیده و شفاف همدیگر نگاه میکنند

و سرهایشان را با موهای سیاه و انبوهشان توی هم برده اند

توی سکوت سنگینی که نیست

عمو نبی بود که می گفت اگر توی این جنگل گوشهایت نگیرد، از صدا و همهمه ی موجودات ناپیدا و ریز و درشتش دیوانه می شوی

دیوانه می شوی

خیال کن توی این جاده های باریک و بلند و تاریک، ماشین از وهم سایه های پشت درختان با سرعت بگریزد و تو روی سقف دستهایت را از هم باز کرده باشی و چشمهایت را بسته باشی

دیوانه می شوی و این دیوانگی را با خودت می کشی می آوری توی جاده ی چالوس و بعد می کشی می آوری تا توی اتاق خودت

حالا خیال کن

اگر داری خیال میکنی انقدرها هست که اینهمه کش بیاید شهر خودت را و دنیای خودت را نشناخته ای

یک روز جمع می کنم همه چیزم را توی کوله ام

چشمهایم را میبندم و میروم

کاش کسی پشت سرم آب نریزد

خودت را بگذار جای من

چسبیده باشی به چارچوب تختت

نه بیایی نه بروی

نه هایی و نه هویی

نه اثری و نه سودی

بعد یک روز بزند و از گردش دوران و روزگار -چشم حسودان کور و گوش شیاطین کر- یک تکانکی بخوری که انگار کن نسیمی سر ظهری برگی را از هزاران برگ یک درخت بزرگ لرزانده باشد مثلا

آنوقت یکی پیدا شود-هرکی- که زل بزند توی چشمهایت و به تو- خودت را هنوز جای من نگه دار- به تو بگوید آرام باش ..

آرام؟

آدم باتوم سنگین بخورد، مشت سنگین بخورد، گرز سنگین بخورد!،

اما حرف سنگین که به خوردت میدهند ...

دهان برایمان نگذاشته اند دیگر

بگذریم

5)
افغانستان شرایط رومی و زنگی ما را ندارد

فرق چندانی بین عبدالله و کرزای نیست

حالا دیگر این چیزها را از بر شده ایم

شور و شوق مصنوعی روی لبهای افغان ها هیچ کس را گول نمیزند

بادی که نیست پرچم های آبی را نمی لرزاند

زنها توی آن چاروقهای بلند آبی دهن کجی بزرگی هستند به واژه دموکراسی، دولت، انتخابات

وقتی میتینگ ها را جای باتوم با موشک بهم بریزند

وقتی طالب ها برای انتخاب نشدن کسی اسلحه زمین بگذارند

معلوم است

تفنگ ها هنوز حرف اول و آخر را می زنند
.

درد را هرجای دنیا از هر طرف بنویسی همان درد است

۶)

اولین افطار بی صدای ربنای شجریان ...

٧)
کارگاه های بی نمک یکشنبه های ما هنوز به پاست

حالا به خاطر ماه رمضان رفته ایم روی ساعت سه عصر

اینکه میگویم بی نمک شاید به خاطر گرما و حوصله پژمرده ی خودم باشد

که اگر همین دو سه ساعت نبود از توی اتاقم بیرون نمی آمدم که .. نمی آیم

بعد از مدتها یک غزلی هست که مثل همان قضیه ی قند شکسته ی خانگی و چای دانشکده تعارفش میکنم به برادر عزیزم سید احمد حسینی که آزاده ی جنگ اینروزهای ما بود و محسن روح الامینی که انگار خودم باشم

سوغاتی تلخ عمو زنجیربافم را

خوردم / به سلولی که با زنجیر نافم را ...

خوردم به لب یک مشت حرف تیغتر از تو

هی خون و دندان می کند پرتر غلافم را

هی زیر و روی کوچه ها را سرو می بافم

حتی اگر در خون بغلتانی کلافم را

در من کسی با نفرتت بیدار می ماند

آن شب که "عین" تو بگویم "شین" و "قاف"م را

آن شب تو را گوساله تر تقدیس خواهم کرد

وقتی هزاران موج اخبار گزافم را ... ↓

می ایستم با چشمهایم رو به چشمانت

تف میکنم توی دهانت.. اعترافم را

پی نوشت)

این پایین نوشته است جشنواره دفاع مقدس

انگار داغ میگذارند روی جگر آدم

کلمه ها را تک تک نگاه کن

دفاع

مقدس

جشنواره

هی توی دلم میگویم شرحانی و شرحه شرحه می شود دلم انگار

فردا برای بچه هایمان چطور بگوییم که آنهایی که گله را از زیر دندان گرگها کشیدند بیرون و دادند دست قصابها ..

خسته ام برادر من فرمانده من عزیز من

خیلی خسته ام

شهر خاموش

بانوی اردی بهشت — Wed, 08 Jul 2009 19:36:30 GMT

1)
بسم الله الحق

یعنی کسی هست که جای حق نشسته است

2)
با دنیایی از تاسف و اندوه به تو می اندیشم

و فکر میکنم به آن روزی که خداوند پایین آمد

پنجره باز بود

من خانه نبودم

و تو مثل همیشه به خواب رفته بودی

به همین سادگی

سالها بعد
برای بچه های نداشته ام داستان کهنه ای خواهم گفت

خواهم گفت

یک روز که همه خواب بودند

خداوند پایین آمد و تو را به آهستگی با خود برد

به همین سادگی

چونان که باد
آبروی گلها را

چونان که آب
عابران پلها را ...

3)
حرفی نداشته ام برای گفتن

این تنها دلیل این دوماه سکوت است

نه اینکه بگویم حرف تازه ای نبوده و هرچه بوده تکرار بوده و از تکرار هم که ملال خیزد و اینها

نه

حتی حرفهای تکراری گذشته را هم که می خوانم شک میکنم که از همین ذهن و همین انگشتها بیرون ریخته باشد

چند وقتی است دیگر فهمیده ام تنها حرفی که گفتن دارد و شنیدن، همانی ست که نمی توانی بگویی

حالا تو فکر کن شعار است اینکه ارزش آدمها به حرفهاییست که برای نگفتن دارند

حالا من فکر میکنم آنوقت ها که شریعتی برای ما بت بود اینهمه بزرگ نبود که امروز هست. امروزکه دیگر یک آدم معمولی ست مثل هزارها آدم دیگر که به دنیا می آیند حرف میزنند معروف میشوند مشتهایشان را گره میکنند و شعار میدهند

اینروزها خیلی خودم را جایش میگذارم و فکر میکنم هر اتفاقی که توی هر عصری از این دنیای احمقانه ی پوچ می افتد چقدر شبیه است به آن لحظه ای که شریعتی از آن میگفت

یعنی فرقی نمیکند دهه چهل و پنجاه باشد یا شصت و هفتاد یا اواخر این دهه هشتاد لعنتی

فرقی نمیکند اگر خودت را بگذاری جای او و خیلی عمیقتر از اتفاقات سال پنجاه و هفت و هشتاد و هشت به قضیه نگاه کنی

آنوقت دردت می آید

بدجور دردت می آید

و فکر میکنی چیزی برای گفتن نداری

چون هرچه بگویی آنچیزی که میخواهی بگویی نیست

و آنچیزی که میخواهی بگویی مختص امروز و این اوضاع سیاه اسفبار نیست

و این اوضاع سیاه اسفبار همان است که همیشه بوده و

همیشه پیش از آنکه فکر کنی اتفاق می افتد

هنوز هم دارد اتفاق می افتد

به قول بهرام بیضایی

وقتی همه خوابیم ...

۴)

Eyes wide shut

سکانس پایانی توی فروشگاه من نیکول کیدمن هستم که توی چشم های خودم نگاه می کنم و میگویم که مهمترین و بهترین نتیجه ی این همه اتفاق وحشتناکی که افتاد این بود که از این به بعد چشم های ما دیگر کاملا باز است

به یک بینشی رسیده ایم که در مقایسه با قبل آدم را یاد تفاوت عروسک بازی و بچه دار شدن می اندازد

یک جور بیداری عجیب و هولناک

انگار که چهار صبح درحالی که داری خواب یک مهمانی شاد و دوستانه را میبینی با صدای یک موشک استینگر وحشتزده از خواب بپری و ببینی جای سنگرهای خوب و عزیز خودی، لای تانک های مرکاوای اسراییلی فرود آمده ای و هرچه هم فریاد میزنی کسی صدایت رانمی شنود

توی سکانس بلند پایانی، من نیکول کیدمن هستم که میگویم حالا مهم این است که چشم های ما کاملا باز است،
و امیدوارم که همیشه باز بماند

۵)
دوستان دور من حتما یادشان می آید
این صدای محزونی که از این چهاردیواری بلند است سالها پیش هم بلند بوده

یک روزاتفاقی گمش کردم و یک شب اتفاقی پیدایش شد

خب آهنگ خانه آدم مثل اسمش می ماند

اولش یکی انتخابش کرده است
در کنار اینکه خیلی دوستش داری اسم ها و آهنگ های دوست داشتنی تری هم هستند که می توانند جایش را بگیرند
اما عوض کردنش دیگر لطفی ندارد

حالا من یک آلبوم موسیقی پیدا کرده ام که می ارزد به همه ی آهنگهایی که تا حالا شنیده ام

شهر خاموش- کیهان کلهر

یعنی

آهنگ را بگذاری سرریز کند

و بعد یکی کلید همه ی چراغهای سردشت را بزند

آژیر شروع کند به کشیدن

هواپیماها بیایند

و تو عروسکت را گم کرده باشی

نفس نکش شریفه

هوا دیگر همیشه مسموم است ...

۶)

گاهی فکر میکنم اگر تو همان حقیقت کل باشی که همه ی ما جزوی از توییم و تو همه ی مایی،

پس چطور می شود که حرف بزنی؟

بروی خواستگاری پیامبرهات؟

بروی خواستگاری شهیدهای قطعه ی چهل و هشت؟

یعنی همه ی ما با هم هی با خودمان حرف زده ایم و هی رفته ایم خواستگاری خودمان؟

اینطوری آدم یک کمی سختش است نیست؟

خودش دخیل ماجرا می شود

اصلا تو فکر کن ما کل کائنات را یکجا کنترات داده ایم

من همین جا یک گوشه بنشینم و به تو بدهکار باشم راحتترم

فلسفه هم سرمان را بخورد

٧)

آیا گربه به دره سقوط خواهد کرد؟

خب من این چند وقته خیلی تحلیل از اوضای سیاسی این خراب شده ی عزیزمون خوندم اما هیچکدوم مثل این به چیزی که توی مغزم میگذره نزدیک نبود

جای دکتر بشردوست خالی که دل خونی ازین پروفسور ژیژک عزیز داشت

٨)
یکشنبه ها - دانشگاه ما (مجتمع ولیعصر-میدان امام حسین)- ساعت ۴ تا ۶ عصر

کانون ادبی خط فاصله

مهمان کارگاه ادبی ما باشین

٩)
به جای شعر

عاشق که نباشی حرف دیگری برای گفتن نداری

جز عشق حرفی نمی ماند

                              هر چه بود این سالها گفتیم
                              باقی همهمه ست
                              باقی قیل و قال کلاغ ها ست

حالا ما دیگر بعد از سالها صبوری به قار قار افتاده ایم

قار قار برادر

قار قار

قار دیگر خسته ایم قار

قار دیگر بریده ایم قار

قار دیگر می رویم کمی بخوابیم قار

قار دیگر فقط
قار قار قار ...

پی نوشت)

هر خانه ای هر جای دنیا هم که باشد پشت بام دارد

اینجا هم پشت بام وسیع و دلبازی دارد که من هر شب رویش می ایستم

گیسهای نداشته ام را به باد می سپارم

و به اهالی آسمان هایی که نمیشناسم سلام میدهم

و میشنوند

می دانم

سبحان الذی خلق السموات و الارضون

الله اکبر

یعنی کسی هست که از همه شما بزرگتر است

شب بخیر فرمانده

بانوی اردی بهشت — Wed, 06 May 2009 11:15:05 GMT

چیزی در امروز هست

که عطر تو را دارد

میگویند

بیست و چهار بهار پیش

میلاد مبارکت

از امروز گذشته است

از امروز گذشته ای و

پیراهنت را به روزهای دیگر کشیده ای

بوی تو را دارد امروز

حضرت امیدهای من

فرمانده

سخت و سنگین و ملالت بار

این روزها دارند خودشان را از روی اجساد ما میگذرانند

جای پای تقویم

زیر پلکهایم افتاده

و کم کم تا چند صباح بعد

گیسوهایم را میتوانم توی برف ها استتار کنم

دلم میخواست

یک کسی را داشتیم

که با صدای کودکانه اش

بی بی صدایمان می کرد

- بی بی .. بی بی .. بی بی جان کجایی؟

- جان بی بی عزیزکم .. جان بی بی ... همین جام ..

همین جام
.

ز غمت به سینه کم آتشی

که نزد زمانه کما تشی

3)
امروزصبح است

و دوباره روز از نو و روزی از نو

من این بار ِ سیاه ِ سنگین را تا کجا باید برایت بیاورم؟

پدرم سالها پیش خیلی سعی کرده بود پرستارها را واردار کند من را قبل از ساعت دوازده شب به دنیا بیاورند

5 دقیقه مانده به دوازده آمدیم

که مصادف باشیم با میلاد کسی که قرار است یک روزی یک کاری از دستش بربیاید

کسی که همان است

خود خودش است

دروغی و فریبی و وعیدی درکار نیست

حالا فکر کنم پشیمان است

پدرم

خواهرم بدو بدو تازه از مدرسه برگشته است

دارد هول هول رخت و لباس و کیفش را میکند که برود سراغ بازی

یک خوردنی سبز و شیرین یخی برایم آورده که یادش میدهم خودمان که بچه بودیم چطور با یک حرکت از وسط نصفش میکردیم و احتیاجی به چاقو و این قرتی بازی ها نبود

توی همین هیر وبیر میگوید امروز توی بنویسیمشان نوشته بوده اسم نویسندگان و شاعرانی که میشناسید را بنویسید و او هم نوشته نفیسه علوی نفیسه علوی

انسیه شاه حسینی را دوستش دارم

به خاطر همه چیزش

آن تیپ و قیافه ساده ی آفتاب خورده و لحن و دغدغه های جنوبی اش

و اینکه بلد است حرف من را بگذارد توی دهان یک دختر بومی سرمه کشیده یک طوری که جور دربیاید

گاهی که فیلمهایش را میبینم دلم میخواهد برایش یک چایی ای چیزی بریزم

بعد یک سکانس کوتاه آن لباس جنگی پسرانه را بپوشم و چفیه را دور سرم بپیچم و در سکوت و لنگ لنگان از جلوی دوربینش رد بشوم و بروم که بروم

6)
از زیارت تو برگشته است

شعری که نمیداند ناگهان چگونه آغاز میشود

از زیارت تو برگشته است

هر زنی که سبوی سنگینی بر دوش و

کودکی در پی دارد

آب

بلد است چگونه صدایت کند

جوری که تمام رودهای رفته برگردندو

دریا موج بلندی بردارد

هرچند تو باز نگردی

از زیارت تو برگشته است

مادرم

وقتی کنار اجاق می ایستد و

بی دلیل لبخند می زند

بی دلیل آفتاب می افتد روی فرش های حال

زنگ در را می زنند

مهمان عزیزی می رسد

حالمان خوب است

از زیارت تو برگشته اند

عکاسان برگزیده دوسالانه ها

و نقاشان آب مرکب

که حرف دیگری

برای گفتن ندارند

از زیارت تو برگشته ام

وقتی

نمی دانم این شعر را

چگونه تمام کنم

پی نوشت)

بحث نخواستن نیست خیلی وقت است میدانم

بحث نتوانستن است

باید برای شما ساده باشد

خدا کند برای شما ساده باشد

خدا کند ...

عمری دگر بباید بعد از وفات ما را

کین عمر طی نمودیم اندر امیدواری

پس هر چیز یا سرخ است یا حسینی نیست

بانوی اردی بهشت — Sat, 11 Apr 2009 16:36:15 GMT

١)
تابستان که بیاید

دیگر می توانی گیسهایم را ببافی وُ

پیشانی ام را ببوسی

وقت آن رسیده که برگردی مرد

حالا آنقدر بزرگ شده ام

که مَحرم هم باشیم

گیلاسها دارند رنگ میگیرند

بادهای خشک وزیدن گرفته و کویر دارد ترک میخورد

دامنه ها به گُل نشسته اند

زنبورها دارند بیدار می شوند

تورها را بافته ایم و جاشوها در تدارک لنج اند

و من هر روز با دستهای خودم

خیال پریشان اسب تو را آرام می کنم

و خشت های خانه را خیس نگه می دارم

و قسم می خورم

که هر غروب به دیدار مادرت بروم

تنها اگر بدانم

از کجای این جهان دل کنده ای و مانده ای

از درختها بالا می روم

پا بر گلوگاه ابرها می گذارم و به سوی تو می آیم

چرا که در اطراف سرزمین تو

ردپایی نیست

که در پی ات

به آسمان نرسیده باشد

و سربازان حدود گلگونت

خاردارانند

هیچ پایی

محرم پاره های تو نیست

وهیچ پیشانی پاکی

بلندی آن ندارد که بر خاک تو بنشیند

عجبا

عجبا که محافظان درگاهت

کاشته های دستان دشمنند

هیچ مینی

آنقدر چاشنی نداشت که پاهای تو را بگیرد

تا یک روز به خانه بازنگردی

استخوان تو

بوی پیراهنی را داشت

که تا سال پیش

تاب آورد و بعد

تشنه تشنه پوسید

بوی پراهنت بود

که سرانجام

چشمان مرا

پیش بقایای دستهایت

شفاعت کرد و
ما

به آب رسیدیم ...

٢)
ارمیا جوانی بود که وقتی قطعنامه را پذیرفتند جایی برای برگشتن نداشت

خانه اش را و تختش را دیگر نمیشناخت

ارمیای مادر و پدرش را دیگر نمیشناخت

یک روز هم تاب نیاورد و سر به دروکوه گذاشت

من ارمیا را دوست نداشتم

ارمیای رضاامیرخانی را نه تنها دوست نداشتم، یک جور کینه ی معصومانه ای هم گوشه ی دلم جمع کرده بودم که اگر روزی دیدمش تاوان سالهایی را که با وجود یکی از همین توی سنگر مانده های از دنیای ما بیزار سخت گذشته بود از او و قامت رنجورش بگیرم

سخت گذشته بود اما گذشته بود

حالا انگار سالهای زیادی گذشته باشد

آدمها عوض نمی شوند

نسبت صداقتشان با خودشان تغییر می کند

حالا ما میبینیم بی که جنگیده باشیم،

بی که ستون شیطانی را نشانه رفته باشیم و ولکن الله رمی گفته باشیم،

بی که رفیقی را روی سینه مان پرواز داده باشیم،

خود در سنگر مانده ایم

روزهاست که خیلی با شهر خودم و مردمان خودم غریبم

روزهاست که دارم این قبرستان متحرک را بالا می آورم

همان که سیدمرتضی می گوید

"اگر قبرستان جایی ست که مردگان را درآن به خاک سپرده اند

پس ما قبرستان نشینان عادات و روزمرگیها را کی راهی به معنای زندگی هست؟

اگر مقصد پرواز است، قفس ویران بهتر..

پرستویی که مقصد را در کوچ می یابد

از ویرانی لانه اش نمی هراسد.."

اینروزها گذران زندگی رنجبارتر و آسانتر شده

آسانتر شده

انتظار ندارم جز تو کسی این خطوط را بفهمد

یک روز دستت را میگیرم و بازمیگردانمت

یک روز دوباره بازمیگردیم و میمانیم

خاکریزها یکریز صدایمان می کنند

٣)

خودم را آماده کرده بودم که یک متن گلایه آمیز خودبزرگ کن و مقصود کوچک کن دیگر بنویسم

آنهم در رثای مظلومیت یکی مثل سیدمرتضای آوینی

درکنار اینکه به حرفش پایبند باشم و کلمه ای از آنچه می نویسم حدیث نفس نباشد

حالا هر چه بالا پایین می کنم میبینم اصلا من اندازه ی این حرفها نیستم که بتوانم خودم را بی خیال شوم

همان بهتر که پشیمان شدم

کاش بقیه هم بی خیال می شدند

افخمی قشنگ میگفت که شده ایم آن موجود اسطوره ای که همه را با اندازه ی میزش میسنجید و بزرگترها را میبرید و کوچکترهای را میکشید

کاش بی خیال بریدن آوینی میشدیم

کاش آن کسی که فردید و آوینی را یکی میدانست بی خیالش میشد

کاش همه مثل کیهان و صداوسیمایی که سالهای آخر بایکوتش کرده بودند بی خیال آوینی میشدند

کاش یک نفر اینبار توی مجله سوره تیتر میزد:

آقای سردبیر! به خدا هم فکر کنید

بچه که بودم مادرم یک پر طاووس قشنگی را که خادم تکیه حاتم بخشی کرده بود به هوای اینکه حرام است و خدا جایش یک اتاق پر طاووس بهت میدهد از ما گرفت و برگرداند توی کمدهای تکیه دماوند تا باز هم تا ابد خاک بخورد

خدا را شاهد میگیرم که تا همین یکی دوسال پیش منتظر آن یک اتاق پر طاووس بودم

حالا بعد از بیست سال درست وقتی که هم از صرافت پرها افتادم و هم -بی که خیال چیزی را داشته باشم- بی خیال خیلی چیزهای دیگر شدم، اویی که هم حافظه ی خیلی خوبی دارد هم حواسش به همه چیز هست یکی از آخرین روزهای سال پیش توی تاریکی مطلق بالای یکی از خاکریزهای مرزی شرهانی مشتم را باز کرد و جواب همه ی این سالها را یکجا گذاشت تویش و وقتی انگشتانم را می بست همه چیز این دنیا عوض شده بود

در تنهایی لذتی هست که حتی گله های بی پایان دوستانت هم نمیتونن از شیرینیش کم کنن

در تنهایی همه چیز هست

حقیقت همه چیز

بی که اجازه بدی حرفها و بازی ها تغییرش بدن

تنهایی این سالها و این روزهامو دوست دارم.. خیلی دوست دارم

پی نوشت)

دیگر دستمان آمده

خدا را شکر

چشمهایمان را بسته ایم و داریم صبوری می کنیم

صبوری

یک طوری که انگار ..

بانوی اردی بهشت — Tue, 17 Feb 2009 22:29:06 GMT

١)

انگار گفته بودی:

من طلبنی وجدنی
و من وجدنی عرفنی
و من عرفنی احبّنی
و من احبّنی عشقنی
و من عشقنی عشقته
و من عشقته قتلته
و من قتلته فعلیّ دیته
و من علیّ دیته فانا دیته

ماه .. ماه حرام است خونبهای من.

٢)

تفنگت بود

ناموست

زنت

عشقت

خدایت

مادر صدها فشنگت بود

صدها بار بر دوشت سوارش کردی و

بردی

خیالت بچه ی معشوقه ی مرحومه ی بور و قشنگت بود

زمین بگذار نعشم را

به کارت، کار نان دارت نمی آیم

به رخت و ساعت و کیفت

به طرز ناز تشریفت

به قرص ترک سیگارت

به شلوارت

به معشوق فلان کارت نمی آیم

زمین بگذار
دست بی نمازت را از آیات تنم بردار

ناموست

زنت

عشقت

خدایت

دوست دوران جنگت

مادر تیر و فشنگت

نیستم دیگر

تفنگت ...

کیستم دیگر؟

٣)

یک وقتهایی فکر می کنم عشق می کنی آرزوی چیزهایی را که عشق نمی کنی به آدم بدهی بیندازی توی دل آدم و بنشینی آرزو به دل ماندن آدم را ببینی و عشق کنی

یک زنی دارد توی تلویزیون کلنگ میزند و قبر می کند. درحالی که بچه ی سیاهش را با پارچه ی بزرگی به پشتش بسته و احتمالا می خواهد اجساد مردان خانواده اش را نگذارد که روی زمین بمانند

دور برش را طبیعت سبز قشنگی برداشته یک طوری که انگار آتش جنگ به مرزهای بهشت شمالی کشیده شده باشد

میروم توی نخ بچه ی سیاهی که یک طوری به خواب رفته که انگار نه ضربه ی کلنگ را حس می کند نه صدای جر خوردن خاک را میشنود.

ببین هرچقدر هم که اوضاع شیش و هشت باشد

هرچقدر هم که تا خرخره توی بدبختی فرو رفته باشی

همین که پاره ی تنت را بتوانی یک طوری بخوابانی که انگار زیر کرسی دی ماه خوابیده

همین

آرزوی بزرگی ست

شما عشق کن

۴)

تفنگش را برداشت

دهانش را باز کرد و

کلمه ای گفت

گفت

......

نام تو

صدا خفه کنی بود

بر دهانش

***

تفنگش را برداشت

روسری اش را محکمتر کرد

و بنا گذاشت بر دویدن

باد

دزد ناموس تو بود

مویش را میگرفت و

بوی باروت می داد

***

تفنگش را برداشت

اسبش را هی کرد و

بی مهابا رفت

سرخی سیلی ها

ایلیاتیش کرده بود

۵)

"بزرگ شدن جنایت است " «آخرین تانگو در پاریس»

۶)

وصیتنامه یک شهیدی کنار دستم است که رفیق شفیق جوانی های پدرم بوده

جوانی ای که می گویم شما یک کوچه از جنگ و انقلاب بروی عقب تر میوفتی توی آزادراه زمان شاه

از همانجا باید بیایی جلو

آرام

یکطوری که نه خوشی ها و ماجراجویی هایش را از قلم بیندازی

نه کوکتل ملوتوف و همافران و کمیته و کاروان جهاد دانشگاه ملی و لانه ی جاسوسی را

یک طوری که بتوانی پارتیزان مسلمان را تصور کنی

و بگویی چمران، بی که یاد سرزمین عجایب بیوفتی

همینجاهاست که تیر یکی از تیربارهای روسی میخورد صاف توی شقیقه ات

و این میشود که دیگر وقتش است وصیتنامه ات را باز کنند

بوی خاک میزند بالا توی پیشانیم

بوی گوشت سوخته و خون و باند

بوی برزنت نمدار

بعد همه ش محو میشود

انگار یکی ته وان مغزت را سوراخ کرده باشد

صدای رییس جمهور محبوب و بانفودمان از لای انگشتهای فشرده بر گوشهایم نفوذ می کند

و نمی گذارد صدای محمود شهید را بشنوم

بالای صفحه تذکر داده لایحسبن الذینهم امواتا

ما حساب نمی کنیم

قبول

شهیدان زنده اند الله اکبر

اما خودت قضاوت کن

صدای مرده هایمان از زنده هایمان بلندتر است

صدای خودم را میکشم روی شلوغی این گورستان

آنهایی که رفتند کاری حسینی کردند. آنهایی که ماندند کاری زینبی کنند وگرنه یزیدی اند

آنهایی که رفتند که هیچ

آنهایی هم که مانده بودند رفتند

ما ماندیم وگرنه ...

٧)

یک روز بیا

برادر من

یک روز بیا

بگو کدام برحقند؟

سجاده نشینان مصحف به سر

یا سواران بی کتاب و بی تقلید

مطهران و پاکان سر به مهر

یا خونین تنان پیشانی به خاک

در این میانه کسی نایستاده ست ...

٨)

دنیا دنیای خوبی ست

و ما دلیلی برای بد بودن نداریم

اینجا تا چشم بهم بزنی

دوران کودکی و خرفتی گذشته است

که گذشته است

و از آب و گل درآمده ای

و افتاده ای توی چاله های گه

و افتاده ای

توی چاه های شک

و هرچقدر دست و پا بزنی

بیشتر پایین میروی

این جاذبه ی عمیق کثافت است

حالا تو هی دست و پا بزن

تا به سطح برسی

و سطحی ترین موجودی باشی

که از کثافت سبکتر است

حالا تو هی تقلا کن

تا نام های متبرک را

برای بالا کشیدن خودت

به گند بکشی

حالا

من

نشسته ام

و دارم تماشا می کنم

آنهایی که بالا می روند

و آنهایی که پایین کشیده می شوند

نمی دانند

دنیا

دنیا خوبی ست

و اگر بنشینی و خوب تماشا کنی می بینی

دلیل برای بد بودن نداری

پ.ن)

یک شب دوباره کاش خدا با فرشته ها

همت کنند و دست به کشتارمان زنند

--------------------------------

این ها شعر نیست ها

گفته ام .. خیلی گفته ام

داری یک چیزی را بالا می آوری

همینطوری این صفحه سفید را باز میکنی و پرمیشوی از نیاز نوشتن

سپیدی اش وسوسه انگیز است

مرا همیشه این سپیدی ها بدجوری وسوسه کرده اند

کشیده اند

ایندفعه هم

صفحه مدیریت کاربر را باز می کنی و مینویسی

می نویسی تفنگت بود

چند خط می روی پایین و حس می کنی هنوز تخلیه نشده ای

هنوز دارد اذیتت می کند

باز هم مینویسی و پایینتر میایی

بیشتر اذیتت می کند

هرجوری هست سرو ته اش را هم می آوری

بعد یک فحشی به خودت می دهی و پستش می کنی و خلاص

می آیم و گاهی این پست ها را می خوانم و دلم می خواهد در اینجا را تخته کنم

یک روز

یک روز که باشم مست ..

آوازهای سرزمین مادری ام

بانوی اردی بهشت — Sat, 31 Jan 2009 22:07:00 GMT

بخوان صدای تو خوب است)

مه تا ایوانمان آمده

تصور کنید آن خانه چوبین را

که بی حفاظ و بی پرچین در قلب جنگل ایستاده

تصور کنید زوزه های دور و نزدیک را
که هر لحظه شفاف تر می شوند

گرگ میش سحری

و آتشی که ساعت هاست خاموش شده

و چشمی که به راه پیچان تپه ی روبه رو مانده

حالا تصور کنید مه تا ایوانمان آمده

مه تا ایوانمان

مه تا ایوانمان آمده مرد!

از کوکب تا کوکب خاموشی
شب هست و شوق شب کشتن نیست)
گاهی فکر می کنم به این تنهایی ها هم که به نظرم می آید نیستم
یک زمانی یک جای دیگر –مثلا شاید در یکی از تناسخ هایم-رفیق هایی داشته ام
کسانی که دنیا و دغدغه های مشترکی داشته ایم
روزگاری را با همه ماجراها و خوبی و بدی هایش باهم به سربرده ایم
بعد مثلا با خیانتی از روی اجبار یا مرگی سفری اتفاقی چیزی از هم جدا افتاده ایم
در این انتظار سخت برای دیداری و در آغوش کشیدنی و بوییدنی طولانی و گریستن،
مردانه و عمیق و بی صدا گریستن،
گذران این شب بی رفیقی مشکل است
این ها کار مرسدس است ها..

با کوچه آواز رفتن نیست

فانوس رفاقت روشن نیست

نترس از حجوم حضورم

چیزی جز تنهایی با من نیست

ای کاش آدمی وطنش را همچون بنفشه ها
می شد با خود ببرد هرکجا که خواست)

من یک مستاجرم

این سندها و قباله ها دروغ می گویند

این قوانین را باید آتش زد

یه این فقه ایستای بی اثر باید یک دل سیر خندید

دلم برای آنروزهای بیت السادات تنگ شده

از هرجا و هرکس که دلت میگرفت یک خانه ای بود که می توانستی به دیوارهایش پناه بیاوری

به یادگارهای حاجی آقا

به گلدان های حیاط و ساکنان ساکت و مرموز زیرزمین

مامانبزرگ را که چند روز پیش در آغوش کشیدم گفت برای من خوب گریه کنی ها

و اصلا فکر مرا نکرد

و من وقتی ماشین را روی سرم گذاشتم و تا فرق سرم رفتم همه اش فکر او بودم

منهدمم.. پریشان و خرد و خراب

ببخش که هیچ وقت خانه ای نداشتم تا تورا روزها و روزها بیاورم پیش خودم

روزها و روزها

برایم ادویه بسابی و مربا و دلمه بارکنی

دستت توی مجمعه باشد و آواز بخوانی و آواز بخوانی و

ببخش که این شمایل پسرانه را تاب نمی آوری

هوا هوای آن روزهاییست که غروب توی ایوان می نشستی و گیسهایم را ازلای هم رد میکردی و حاجی آقا ذکر میگفت و صدای قلیان فرشته ها می آمد

هوا هوای هفت هشت سالگی ست

حالا من بیست و چار سال آزگار است که یک مستاجرم

یک اتاق اجاره ای

یک تخت خواب اجاره ای

یک زندگی اجاره ای

همین روزهاست که برایمان حکم تخلیه بگیرند

خدایا

باورم نمیشود که دارم تاب می آورم

گریه نمی کنم من
تا شاد نباشه دشمن)

"می خوام با سیمور حرف بزنم"*

و هیچ رقم توی کتم نمیرود که نباشد و نشود

هیچ چیز بیشتر ازین آدم را پریشان نمی کند که فکر کنی سیمور مرده است

گاهی فکر می کنم سیمور با خودکشی اش بزرگترین ظلم را به من کرد

ستاره آی ستاره

پولک ابر پاره

به من بگو وقتی که می پریدی

بابامو تو ندیدی؟

وقتی تو نیستی قلبمو واسه کی تکرار بکنم
گلهای خواب آلوده رو واسه کی بیدار بکنم)

امروز از خانه آمدم بیرون

دانشگاه را یک کم که بالا پایین کردم فکر کردم انقدر سرپا هستم که یک چرخی توی خیابان بزنم

رفتم توی یک مغازه ای و یک کتابی برداشتم که اولش نوشته بود:

تقدیم به هولدن کالفیلد عزیز

برای خواندن همین یک خط خریدمش. برای بارها خواندن همین یک خط

بعد سر از یک مغازه ی فیلم فروشی درآوردم که خوشبختانه پسرک حواسش به من نبود و مشغول مخاطب عزیز پشت خطش بود و می توانستم با خیال راحت توی قفسه فیلم ها سیر کنم

باع های کندلوس را برداشتم

آژانس را

دریغ و درد و حیف و خطی از همین اصوات تاسف

فرقی نکرد

رغبتی به دیدنشان نیست

رغبتی به بیداری حتی

حالا که دارم این خط ها را می نویسم قرص ها اثر کرده اند

و رخت خواب صدایم می کند

گاهی فریاد میزند

گاهی قربان صدقه میرود

گاهی تهدید می کند

دلم میخواهد سر بپیچم

شما خیلی لجبازین خانوم علوی نه؟

من؟ من لجبازم؟ اگر شما میگین حتما هستم

اگر شما میگویی من می روم منت عالم و آدم و پدر و پدرجدم را میکشم

اگر شما میگویی عید و غیر عید ندارد

شما میگفتید

م ی گ ف ت ی د
حالا توی این سکوت من مجبورم هی بخوابم

هی بخوابم

می رویم

هولدن کالفیلد عزیز شب بخیر

پیدا کنیدش دوباره)

موعود خصوصی من

یک روز بیا بگو کدام بر حقند؟

جان برکفان یا مومنان

آزادگان یا دین داران

اهل خون و یا اهل صلح

من دارم دیوانه میشوم

کدامین آتشین سیما به این ویرانه می آید
که از دیوار و در بوی پر پروانه می آید)

این شعر با همه توانش و همه ضعفهایش و همه ناتمامی اش، یک طوری که مثلا داری برای چایی های تلخ دانشگاه قند شکسته خانگی تعارف می کنی،
تقدیم میشود به هانیه سادات محمدی

یک دختری که یک روز غروب باهم رفتیم روی تاب های پارک سه راه تهران پارس نشستیم و ذکر یونسیه گفتیم و توی خلوتی وهمناکش تا جان داشتیم گریه کردیم

خاکسترش را بتکان انگار مرده
او با ضمیر شخصی سیگار مرده

سرو بلندی سربه پای باغبانی
نعش جوانی روی دست یار مرده

در راه این ویرانه آتش هاست اما
بوی پر پروانه بر دیوار مرده

بوی عطش دارد لبانت راست گفتند
آب از خجالت بر لب نیزار مرده

یک قوم، عریان روی خاک افتاده آخر
با خود کفن را سوخته هربار مرده

خفتند در گهواره ازاین قوم بسیار
هرچند بسیاران ازان بسیار مرده

هرچند بر دوشش چراغی داشت آن شمع

حالا که بی سر بر فراز دار مرده

دیگر به نعل تازه مشتاق است بگذر
او را به تخت کفشها بسپار.. مرده

تلقین نمی خواهد، به تشییعش نیا مرد!
دست از تلنگرهای خود بردار! مرده..

می سوخت عمری تا به پابوست بیاید
خاکسترش را بتکان اینبار مرده ..

---------------------

*زویی پرسید:«چی؟»

فرنی جمله اش را تکرار کرد:«میخوام با سیمور حرف بزنم»

جی دی سلینجر

کوچه لره سو سپ میشم / یار گلنده توز اولماسین

بانوی اردی بهشت — Thu, 01 Jan 2009 00:18:01 GMT

تو خیال کن یک)
حرفی نیست

کاش اگر عمری بود با مهربانی با شما می گذشت

کاش اگر عمری بود رُحَمایی بودیم بین خودمان

و شما دیگر آن دیگران نبودید

از آنروز که به طواف خانه تان آمدم و پیشانی بر دیوارتان گذاشتم و آجرهای پایین پنجره هایتان را بوسیدم و از تربتشان بر رنجوری چشمهام کشیدم،
حس می کنم کسی در درونم کمی آنطرفتر ایستاده است

و حواسش به همه چیز هست

باید حواسم باشد
که برای خستگی هایتان چای نریزم

و آرامتر گریستن را یاد بگیرم ...

تو خیال کن دو)
باز شوق یوسفم دامن گرفت

پیر ما را بوی پیراهن گرفت

ای دریغا نازک آرای تنش ..

بوی خون می آید از پیراهنش

ای برادرها خبر چون می برید

این سفر آن گرگ یوسف را درید

یوسف من پس چه شد پیراهنت

بر چه خاکی ریخت خون روشنت

بر زمین سرد خون گرم تو

ریخت آن گرگ و نبودش شرم تو

دلم برای تو می سوزد نورا

وقتی که برادران من گوشه ی یک فرودگاه داخلی تحصن می کنند و کودکانه پا بر زمین می کوبند و حق اعزام به سرزمین تو را می طلبند دلم برای تو می سوزد

وقتی همکلاسی های من از دیوارهای قلهک بالا می روند و دانشجویان پیرو خط هیجانند،

وقتی خواهران من عکسهای خواهران تو را بی حجاب و خونین سر دست می برند،

دلم برای تو آتش می گیرد

بگذار این سطرها این ته مانده های آزادیم را هم بگیرند
ما برای خودمان است که شعار می دهیم ..

خودخواهی های ما را ببخش

خودخواهی آنان را که دروازه های خراب شهر تو را دروازه ی بهشت گرفته اند و بی خانمانی های خاندان تو را توفیقی برای آباد کردن خانه ی آخرتشان ..

یا خودخواهی های آنهایی را که از دولتیان خود رنجورند و بر تو می شورند

از فریادی و خروشی عاجزند و بر شوریدن تو رشک می برند

با هم چه توفیری می کند این ها؟

خودخواهی خودخواهی ست ..

چه فرقی هست بین مسلمانی تو و هزاره ها؟ کشمیری ها؟ کردهای شمال و شیعه های جنوب عراق؟

چه فرقی هست بین مسلمانی تو و مسلمانان قبیله های آفریقا؟

کسی بر خون سیاه آنها نمی گرید و به خون خواهیشان کفن نمی پوشد

کسی دلش نمی خواهد برای کمک به کودکان افغان اعزام شود

کسی هوس نمی کند جای زیارت بین الحرمین برود کنار برادران شیعه اش مثله شود

دلم برای تو می سوزد نورا

حقارتهایمان را پشت گریه های تو پنهان کرده ایم

فریادهایمان را لابه لای زجه های تو هوا می کنیم

تو بهانه ای شده ای که ما مثلا به خودمان بقبولانیم که بیهوده نیستیم

ما بیهوده نیستیم نورا؟

حماسه ی حسینی دغدغه دنیای امروز ماست؟

از کودکی با این دسته ها و نوحه ها و عزاداری ها بزرگ می شویم اما

بزرگ می شویم و گمش می کنیم

به کارمان نمی آید

بهانه شب گردی هایمان می شود

بهانه مرید پروری هایمان

بهانه شهرت و مقام و نوآوری و شکوفایی

مسابقه می گذاریم سر دهشت باری روضه هایمان

سر رونق هیئت هایمان

و حقیقت حسین بن علی را از یاد می بریم

و حقیقت عباس بن علی را از یاد می بریم

و حقیقت خانوم زینب کبری را از یاد می بریم

آنهایی که به نام کوچک خطابشان می کنیم فرزندان جده ی ساداتند؟

هر بار نام بلندشان را اینگونه بر سر بازار برهنه و بی عبا می شنوم به یاد خسرو گلسرخی می افتم

و آقاحسین گفتنش را که آنهمه احترام و فریاد داشت ..

هر بار نام اهل بیت بنی هاشم بر دهانه ی دهانها هلهله می شود
هربار آنچه را که نقلش سزاوار ناموس خودشان نیست بر حرم رسول الله روا دانسته می شود، کوفیان را جای لعن سلام می فرستم

غیرتی مانده که به جوش بیاید پای این روضه ها؟

این اشک ها به چه کارمان می آید؟ به کدام قیمت؟

به چه کارمان می آید اسطوره ی شوریدن بر ظلم؟

به مای خموش تسلیم بی رگ؟

دلم برای تو نه

دلم برای خودمان می سوزد نورا

تو با آن زن آرمانی بیشتر فاصله داری یا من؟

صبج با فکر اینکه امروز را با چه ملالی و به چه جان کندنی به پایان می بریم برمیخیزیم

صبح های ما صبح های افسانه بیست و چندم فوریه ست

باز از همانجایی شروع می شود که دیروز که روزهای پیش و پس از آن ..

یک روزی هم وسط این تکرارهای بیهوده می میریم و می رویم پی کارمان

تو برمیخیزی و سنگت را از کنار سرت برمی داری

تو برمیخیزی و تکه های بدن خواهرانت را از کنار تنت برمیداری

و با هر تکه محکم تر می شوی

و با هر تکه آن بیهودگی از تو بیشتر می گریزد

و می دانی که مرگت را عناصر سرطانزای زندگی مدرن برایت به ارمغان نیاورده اند

و می دانی که مرگت هدیه آن موشک است که در جواب سنگ های تو شلیک شده ست

و می دانی که مرگت از سر تسلیم نیست که از سر ایستادن است

تو ایستاده میمیری نورا

و من افتاده زندگی می کنم

بر من باید گریست یا تو؟

تو خیال کن سه)

عریضه بنویس عزیز

بنویس

ساماوارا اوت سالمیشام

ایستیکانا قت سالمیشام

یاریم گدیپ ته گالمیشام

نه عزیز دیر یارین جانی

نه شیرین دیر یارین جانی

بنویس

کوچه لره سو سپ می شم

یار گلنده توز اولماسون ...

تو خیال کن شعر)

مادرم شعر بلندی گفته است

شعری که سرودنش بیست و چند سال طول کشیده

و هر روز

با کلمه ای
خود را ادامه می دهد

از صبر می گوید و

سایه ای بلند می شود

از دیوارها بالا می رود

و آفتاب را زیر چادرش می گیرد

و دستانش را بر گلوی ساعت ها می فشارد

تو تا چند تاب می آوری؟

از عشق می گوید

و در میانه ی برف و خاکستر
تابستان می شود

از من می گوید و

با تمام فرزندانش می گرید

من شعر کوتاهی گفته ام

شعری که بیست و چند سال دیر شروع شد

و هر روز

کلمه ای از آن بر زمین می افتد

اینها شعر نیست

اینها مرثیه ایست که بیست و چند سال از نگفتنش می گذرد

تو باز هم خیال کن شعر)

گاهی باید آنارشیست بود
گاهی نباید
و گاهی باید هیچ چیز نبود
مثل اینروزهای من که هیچ چیز نیستم
حتی خودم هم نیستم
فقط تمام بهانه های دنیا را جمع می کنم که مادرم را بخندانم
خواهرم را نرنجانم
و از کنار مردم با سلام و صلوات و به سلامت و سربزیر عبور کنم
دنیا مگر بیشتر از 4 دیوار دارد؟
یک چیزهایی نوشتم چند وقت پیش
از امامزاده برگشته بودیم. خرد و خمیر و خسته و گیج
سر کلاف زندگی بدجور از دستم در رفته ....

من باید خورده باشم
کسی قوانین بازی را عوض کرده است
در این خانه سیاه
بی سلاح و بی قیمت
سربازی ایستاده
که هزاران مهره شطرنج
سیاه و سپید
با پوتین ها و سم ها و آج هایشان
از گرده اش گذشته اند
و خود را به پستهای کلیدی رسانده اند
اما این صفحه
چه سیاه و چه سپید
به هیچ مهره ای وفا نکرده است

من باید خورده باشم
وقتی مدتها پیش
قلعه ها فتح شدند
و فیلها و اسب های غیور
خانه هایشان را به چارپایان دیگر فروختند،
وزرای هر دو کابینه
در دوئلی مزحک
بیرون پریدند
و حتی شاه
سالهاست که بر صفحه تلویزیون
ماتش برده ...

بیا خیال کنیم پ ن)

شعر گفتن را گذاشته ام کنار

کار بیهوده ایست

مثل اکثر کارهای آدمیزاد

یک زمانی شیخ ما می گفتند اینها که ما می گوییم شعر نیست و روضه است

ما نمی فهمیدیم

نه اینکه حالا می فهمیم ها

یک کم از شعر نیستش دستمان آمده

اما روضه اش نه

نذر کرده ام یک روزی دستم بیاید

باید که جمله جان شویم تا لایق جانان شویم

بیدارمان کنید آقا

بیدارمان کنید ...

این دو راهی یقین است که یا تو یا تو

بانوی اردی بهشت — Sat, 15 Nov 2008 08:39:27 GMT

نبی اعظم من

هیچ نایی و گلویی نوای داوودی تو را ندارد

قمری نیست که پیش تو رنگی به رخش مانده باشدو

گلی نیست که پیش پیراهان تو بویی به برش

نام بلندت را که می برم

این کافران رجیم

دستشان میاید

هیچ کس را چون تو تاب تعبیر خوابهای من نیست

و جز از کتابت

در خاطرم کلمه ای نمانده است

در آتش این دل نشسته ای و گلستانی بپا کرده ای

تیغ بر حنجر ثنای گوی من کشیده ای و عاشقانه است که می تراود

عاشقانه است آنچه از زیر پای تو از چشمه های چشمم می جوشد

من به معجزات تو سجده کرده ام

من به خدای تو ایمان آورده ام

همان خدایی که ناشیانه در چشمهایت پنهان کرده ای

حتی اینروزهایی که

ماکان لاحد فیها مقرآ و لا مقاما!

ای سلطان ما

ای امیر دارالعماره دل ما

گیریم که لشگر به آفاق کشیده باشی و نباشی

با سپاهان بگو

جایی نمی توان رفت

با غلامان بگو

جایی نمی توان رفت

با رعایای ساده دل خویش بگو

لا یمکن الفرار من حکومتک

ای مهار عاشقان در دست تو

صیاد سنگین دلم

می گویند

ای وای بر اسیری کز یاد و حواس پرت شما جامانده باشد

ای وای ...

حرفی نیست

در و دیوار این دام خوش است

به بوی دستهای تو

اما

کیف ارجوا فضلک فی عتقی منها

فتترکنی فیها

هیهات ما ذلک الظن بک

هیهات ...

۲)

من خواب میبینم

خواب هایی که به زبانی غریب حرف می زنند

خوابهایی که یک بیلچه دستشان میگیرند و باغچه ی روحم را می کنند و سالها و سالها زیر خاکهای گرم و خاکسترهای سرد می خوابند و

بعد یک روز روی شاخه های پیچ در پیچ زندگیم جوانه می زنند..

من خواب میبینم

جوری که انگار چند برابر عمرم را در خواب زندگی کرده باشم

با شخصیتی دیگر

و حتی با همین آدمهای اطرافم که شخصیت دیگری داشته اند

مادرم که مادر دیگری بود

حضرتهایی که نه با لباس سبز که با پیراهن و کت و شلوار از ماشین های بی سقف پیاده میشدند

و صحنی که همیشه رواقهای عجیب و ناآشنا داشت

و شعرهایی که بر در و دیوار نوشته بودند

و خودم که دختر خوبی بودم

و تویی که بسیار مهربان بودی

من خواب میبینم و در خواب زندگی دیگری دارم

اما هر روز صبح، روزی را شروع میکنم،

که هم ادامه ی روزهای پیش است،

و هم بی که بدانم ادامه ی خواب شبهای پیش

یک وقتی شروع کردم به نوشتنشان

و هر قدر بیشتر نوشتم بیشتر فراموششان کردم

چند روز پیش که لای فایل هایم دنبال شعری می گشتم،
یکیشان پرید، جلوی چشمم را گرفت و دست تکان داد و بازش کردم ...

انگار کلید قفلی بود که اینروزها برویم بسته اند

انگار مدتها پیش جواب امتحانی را بی اینکه سوالش را بدانم نوشته بودم و حالا برگه ی امتحان زیر دستم بود و جوابهاش پیش روم

پیش گویی و خبری درکار نبود ها

نه این نبود ساده دل من
دستم آمد که اوضاع سختی پیش آمده کرده است
من برای کلیدی که در خواب دیدم قفلی ساخته بودم

بی که بفهمم

در خوابهام کلید میسازم و در بیداری قفل های بیشمار

حالا حساب کن ...

از خودم می ترسم

از خوابهایم می ترسم

از خوابهایی که به یاد دارم و تعبیرشان را نمی دانم می ترسم

از خوابهایی که خودشان دست تعبیرشان را گرفته اند و از یادم رفته اند می ترسم

حتی دیگر از خوابیدن میترسم

انقدر نمی خوابم و نمی خوابم و بد می خوابم و نشسته و سر به دیوار می خوابم که از نخوابیدن هم می ترسم

می دانم که میمیرم

اما

به خاطر خدا

می شود دیگر به خوابم نیایی؟

۳)
می خواهم از فراق بگویم

نه اینکه بتوانم

نه اینکه کسی تا به حال توانسته باشد

می خواهم بگویم

اینکه بگویی

اگر به دست من افتد فراق را بکشم

یا حتی همان که عشق فرمود از همه دشوارتر است

همه ی اینها فقط فریاد است

از دردی که بد دردی ست

از دردی که اگر نباشد دردتر است

من اما علاج دردهایم را به آتش نبودنت سپرده ام

علاج زنانگی های کبودی که روی سینه ام سنگینی می کنند

علاج بی خبری های دخترانه ام را دارم توی این سوختن های بی دود و بی صدا پیدا می کنم

دارد دستم می آید که اینها که ما اینهمه سال روی گرده مان کشیده ایم درد نبوده

گفتن ندارد

که اگر گفتنی بود نسخه اش را تا امروز برایم پیچیده بودند

گفتن ندارد

که هرچه می گذرد هی تغییر می کند و تازه تر می شود
صبر و سکوت و خون خوردن را هی هرچه بکشی زنده تر می شود

درد هم مثل بچه ی آدم است

با زجر و زجر به دنیا می آید

زحمتش را می کشی

بزرگش می کنی

قربان قد و بالایش میروی

بعد یک روز می شود عصای دستت ...

نگو

نگو بچه ی آدم که بلای جانش نمی شود

من دوستشان دارم

یک روزهایی که خیلی تنهاییم

صدایشان می زنم

یادگارهایت را میچینیم

با دردهایی که بر جانم ریخته اند و زخمهایی که بر دلم نشانده ای

دور هم نامت را ذکر می گیریم

هی هرچه آن هجای طولانی آخر را می کشم

هی

هی نزدیکتر می آیی

من جایی نمی روم عزیز دلم

منتی نیست ها

منتی نیست

اصلا دیگر بلد نیستم دست کسی را بگیرم و بروم

حتی اگر خطوط چهره ات را به زحمت بیاد بیاوردم

حتی اگر صدایت هم از گوشماهی های ذهنم رفته باشد

حتی اگر رفته باشی

دلیل نمی شود

دلیل نمی شود پیش این دل شرمنده ام کنی

سر ما بالاست آقا

سر ما هنوز بالاست

هر چند

وقتی تو نیستی

نه هست های ما چونان که بایدند

نه باید های ما

فکرش را بکن

تو نباشی و باران بیاید

تو نباشی و هوا بدجور بوی غریبی بدهد

تو نباشی و باد با درختها از دشتی خوانی های کسی که تمام کس و کار من است بگوید

تو نباشی و این بی کس و کار هی برای خودش سرش را بالا بگیرد و زل بزند توی چشم های خودش

تو نباشی و این بی کس و کار هی سرش را پایین بیندازد و زیر سنگینی نگاه پسرهای مردم تنهایی اش را به دندان بکشد

تو نباشی و کسی نباشد که کلاه عزیزش را بالاتر بگذارد!

تو نباشی و نبینم که کلاهت را اینروزها تا روی ابروها پایین کشیده ای یا .. کشیده ای دیگر؟

تو نباشی و سیاهی این چادر را روی تمام غمها و گریه ها و دلنگرانی هایم کشیده باشم

تو نباشی و من اسمش را بگذارم امتحان

تو نباشی و من اسمش را بگذارم تاوان

تو نباشی و من اسمش را بگذارم یک جور رمضانی که مثلا تو را بر چشمهایم حرام کرده اند

تو نباشی و من سحر خواب مانده باشم

تو نباشی و هی ماه، ماه ها و ماه ها درنیاید

تو نباشی و ..

نمی شود که عیدی درکار نباشد

نمی شود که صبحی در کار نباشد

گوش که می خوابانم کسی در خیابان ها می خواند

والفجر

والفجر عزیزدلم

والفجر

...

۴)
غزل

گلایه

بیا و ببخش

بالاتر از چشم سیاه تو سیاهی نیست

باید ز تو بگریزم اما جز تو راهی نیست

این سرزمین سرخ را ترک تو می سوزد

وقتی مرا مانند مژگانت سپاهی نیست

ابرو بهم پیوستی آخر راه را بستی

اما مرا با تو سر این سربه راهی نیست

هر بار تا تو آمدم خوردم به آئینه

هم من الهم هم که الا تو الهی نیست

بیهوده می گردی تمام شهر را ای شیخ

در ملک دیوان دلبری خواهی نخواهی نیست

طفلی ست این یوسف که در اعماق افتاده ست

پیشت، تهمتن! چاله است اینها که چاهی نیست

وقتی پلنگان پنجه از اصرار بردارند

هیچ آسمانی پا به ماه پاره ماهی نیست

***

می ترسم از وقتی که در زنجیر ساعتهاست

این عشق را خو کن که گاهی هست و گاهی ..

هست.

تمّت.

یا حق.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

پ. ن

این نوشته ها همه عاشقانه اند

پاک!

حتی همین یکی

گاهی فکر می کنم داریم ادای آدمهایی را در می آوریم که فکر و ذکری جز معشوق در محاق مانده شان ندارند

بد که نیست

چیزی از شما که کم نمی شود

اگر دو سه خطی حواسمان را از بدبختی های شخصی مگویمان پرت کنیم

شاید هم برعکس!

وقتهایی که بغض می کنم

اصلا معلوم خودم نیست

بغض دلتنگی ست یا بغض بدبختی

بدبختی ای که من اسمش را گذاشته ام سرباز به دنیا آمدن

تو اسمش را بگذار خوشبختی

وقتی توی این زندگی برای همه چیزت باید بجنگی

برای آزادیت

برای عشقت

برای عقاید نامحترمت

برای آرمان های احمقانه و پوچت

برای ساده ترین حقوق انسانی ات

از سرباز بودن ناگزیری

آدم چکار می تواند بکند

با این ضعف

با این ظلم پذیری

دستت را کس و کار خودت می بندند

دهانت را خداوند عزوجل

چشممان را هم خودمان می بندیم

خلاص